Τώρα  η  Βραχογοραντζή                     
Έχει γίνει  θαυμαστή                            
Όπως  σε  πολλά  χωριά                       
Ζει  η  τρίτη  η  γενιά                            
                                                           
Με  τα  άσπρα  τα  μαλλιά                    
Και  με  την  λαμπρή καρδιά                
Στηρίζουν  τις  νέες  γενιές                   
Στις  χρυσές  τους  εποχές     

 
         
                                                          
Οι γιαγιές μας  στις  βρυσούλες            
Οι  παππούδες  στις  ραχούλες              
Μέρα  νύχτα  ψιθυρίζουν                      
Τους καιρούς που  εντοπίζουν               
                                                              
Με  μεράκι  και  καημό                        
Βρίσκουν  τρόπο και  καιρό                   
Για  τα  χρόνια  τους  μιλάνε                  
Και για  το  χωριό  πονάνε                      
 
Κάτι λείπει  εκεί  βαθιά
Στην  άδεια  τους  αγκαλιά
Δυο γενιές  έχουν  μακριά
Τα  αγγόνια  και  παιδιά
 
Μέσα απ΄το  ψυχικό  βάρος
Βρίσκουν  δύναμη και  θάρρος
Στη  μνήμη  δεν  έχουν  χάσει
Τα βάσανα  που ΄χουν  περάσει
 
Είχαν  το  χωριό  γεμάτο
Φωνές ,κραυγές  άνω-κάτω
Δούλευαν  πολύ  σκληρά
Και δεν  βλέπαν  σωτηριά
 
Μες΄στους  θησαυρούς  ,στη  φύση
Ζούσαν   οικονομική  κρίση
Όσο  τα  χρόνια  περνούσαν
Ντροπή είν΄ αλλά  πεινούσαν
 
 Πολλά  χρόνια  ονειρεύονταν
 Την  πατρίδα  τους  σκέφτονταν
 Από  τότε  που  ήταν  μικρή  
 Δεν  την  έχουν  ξανά   δεί
 
 Μα  έγινε  κάτι θαυμαστό
 Που  δεν  χωρεί ούτε  μυαλό
 Η  Ελλάδα  ήρθε  εδώ
 Στο  ακριβό τους  το  χωριό
 
 Τα  παιδιά  τους  αγκαλιάζει
 Και  τα΄  αγγόνια  τους  σπουδάζει
 Για  την  τρίτη  τη  ηλικία
 Δίνει  κάθε  προστασία
 
 Του  χωριού  μου  οι  γερόντοι
 Τώρα  νιώθουν  σαν  άρχόντoι
 Να  έχουν  δύναμη  να  ζήσουν!
 Και  να  τα  εκατοστίσουν!