Εκεί  στους  λόφους  στα  ψηλά
  Και  στα  νερά  τα  κρύα
  Βαθιά  στα στήθη  σου  κρατάς
  Την  Αγία  Παναγία
  

Μόνη  σου  κί  αν  αισθάνεσαι
  Στους  ουρανούς  τους  σκοτινούς
  Κανείς  μας  δεν  σε  ξέχασε
  Απ΄ τους  βραχογοραντζινούς
  
  Τώρα  και  αν  φαίνεσαι μικρή
  Ήδη  έχεις  μεγαλώσεις
  Έχεις  απλώσεις  φτερούγες
  Θεριό  έχεις  στεριώσεις
  
  Κάθε  σπιτάκι  και  γωνιά
  Εστίες  έχει  σηκώσει
  Απ΄τη  Μακεδονία  στο  βορρά
  Και  στην  Ελλάδα  όλη
  
  Σαν  μελίσσια  εργατικά
  Οι  νέοι  σου  πετάνε
  Στα  άνθη  τα  Ελλαδικά
  Το  νέκταρ  σου  σκορπάνε
  
  Στην  αγκαλιά  σου  τη  ζεστή
  Όλο  και  τριγυρνούνε
  Σου  φέρνουν  όραμα, ζωή
  Το  μέλλον  σου  πονούνε
  
  Γεια  σου  Βραχογοραντζή
  Που  θα  γλεντάς  για  πάντα
  Με  νεαρούς  στην  κορυφή
  Στα  έθιμα  περπάτα