Χωρίς συγκίνηση, δεν υπάρχει επαγγελματική αποτελεσματικότητα. Αυτός είναι όρος κάθε επαγγέλματος. Το ίδιο και το τραγούδι. Έχει τη θέση του σε συγκεκριμένες φάσης και χρόνους. Αν τα κλαρίνα μας ξεκινούν το γάμο με το τραγούδι «Μαρ Δεροπολητισσα»  θα πει ότι είναι εκτός τόπου και χρόνου.
Ο γάμος είχε πολλά έθιμα τα οποία σε όλες τις φάσης είχε το δικό της τραγούδι. Φαντάσου ένα παλιό γάμο που ξεκινάει τη Δευτέρα με τις γυναίκες να κόβουν τα ξυλά του γάμου τραγουδώντας. Την τρίτη το ίδιο με τραγούδι ταχτοποιούν το σπίτι. Την Τετάρτη πλένουν και απλώνουν τα ρούχα. Την πέμπτη τα γιομιζουν. την η Παρασκευή που κουφίζουν και φιαχνουν και την κουλούρα της νύφης. το Σάββατο των συγγενών. Η Κυριακή του γλεντιού και το φαγοπότι. Η Δευτέρα η τρίτη και Τετάρτη των δώρων της νύφης. Η πέμπτη του άκριτου νερού να βρέξει το γαμπρό και τέλος το επόμενο Σάββατο με τα φιλέματα.  Όλα αυτά μέσα τους έχουν τη δική τους συγκεκριμένη στιγμή για την οποία υπάρχει και ένα τραγούδι.
Οι παλιοί συγκινούνται αν πειράξουν τη μνήμη τους και θα αρχίσουν να μας διηγούνται πολλά περί του  γάμου
Δεν νομίζω πως σήμερα τέτοιοι κανόνες λυπούν από το γάμο παρόλο την παραλλαγή του. Η ψυχολογία είναι η ίδια. Απλώς καταφέραμε να απορρίψομε πολλά έθιμα από πολλούς λόγους. Τουλάχιστο τα κλαρίνα μας ας ξεχωρίσουν το γάμο από το πανηγύρι. Διαφέρουν αναμεταξύ  παρά πολύ. Αλλά τραγούδια συγκινούν τη νύφη τον γαμπρό και τους γονείς που τα παντρεύουν, και αλλά έναν μεθυσμένο που σπάει το μπουκάλι με το τσίπουρο.